Mevcut bir binanın güçlendirilmesi genel olarak perde eklenmesiyle yapılır. Taşıyıcı sistem bir bütün olarak güçlendirilirken, bazı elemanlarda kapasite eksikliği görülebilir ve bunların ayrıca güçlendirilmesi yoluna gidilir. Ancak, böyle bir durumda bu elemanları taşıyıcı sistemin incelenmesinde el verdiği ölçülerde kapasite tasarımı kurallarını kullanarak, olabildiğince elemanların mevcut durumlarının kabul edilebilir olmasına gayret edilmelidir. Kapasite tasarımı elemanların etkileri kapasiteleri oranında, denge şartlarının sağlanması koşuluyla paylaşmaları olarak görülebilir. Taşıyıcı sistem çözümü günümüzde bilgisayar programları yardımıyla yapılmaktadır. Bu durumda eleman kesit etkilerinin kapasiteye uygun duruma getirilmesi ve aynı zamanda denge koşullarının sağlanması, taşıyıcı sistem çözümlemesinde, elemanların atalet momentlerinin değiştirilmesi ile yapılabilir. Örneğin, bir elemanda meydana gelen eğilme momenti kesitin kapasitesinin üstünde elde edilmişse , söz konusu kesitin atalet momentini azaltarak, dış yüklerden oluşan eğilme momentini kapasite düzeyine indirmek mümkün olabilir. Ancak, bu durumda diğer kesitlerde etkilerin artabileceği ve böyle bir dağılımın gerçekleşmesi için, kesitin plastik şekildeğiştirmeler yaptığı, sınırlı da olsa belli bir sünekliğe sahip olduğu kabul edilir. Bu ise, kesitte sağlanan süneklikle ilgili olduğu gibi, gerçek durumda bu kesit bölgesinde oluşacak çatlama ve hasarların kabul edilmesine karşı gelir. Bu durum özellikle, güçlendirme perdesine birleşen kirişlerin kapasiteleri üstünde zorlanması şeklinde ortaya çıkar. Bunun gibi güçlendirme perdesi eklendiği halde mevcut kolonlardaki etkilerin kesit kapasitesini aşması da bu tür işlemle çözülebilir. Mevcut binaların deprem güvenliği yeni perdeler eklenmesiyle arttırılabilir. Perdeler uygun düzenlendiğinde deprem etkisinin büyük bir kısmına karşı koyarak, mevcut sistemin yükünü önemli ölçüde azaltırlar. Ancak, bu durumda mevcut taşıyıcı sistemin deprem davranışının tamamen değişebileceği unutulmamalıdır.
a. Kirişlerin Güçlendirilmesi
Dayanımı yeterli olmayan kirişler değişik şekilde güçlendirilir. Bu işlem sırasında komşu kolonları da göz önüne alarak kolona göre daha güçlü kiriş türünden bir birleşim bölgesinin meydana getirilmemesine özen gösterilmelidir. Yeterli açıklık donatısına sahip olmayan kirişlerde alttan çelik şeritler veya lif takviyeli karbon levha yapıştırılarak ilgili çatlaklar onarılıp kiriş güçlendirilebilir. Lif takviyeli karbon levha uygulaması yan yüzlere de yapılarak, kayma donatısı eksikliği giderilebilir ve ilgili çatlaklar onarılabilir. Bu amaçla sıva tabakasının kaldırılması, beton yüzeyinin pürüzlendirilmesi gerekir.
Kirişler, gerekli durumda bir veya iki tarafından genişletilerek güçlendirilebilir. Mevcut ve yeni betonun pürüzlendirilmesini sağlamak amacıyla, mevcut betondaki beton örtü tabakasının kaldırılması ve yüzeyin temizlenmesi gerekir. Donatı düzeninde uygun kenetlenme; bindirme boyu, kaynak veya kenetlenme plakaları kullanılmasıyla sağlanmalıdır. Yeni donatılar döşemedeki deliklerden geçerek kirişi çevreleyen etriyelerle sarılmalıdır. Döşeme delikleri güçlendirme kirişine beton dökmek için de kullanılabilir.
Kiriş güçlendirilmesinin uygulaması zor olduğu için, güçlendirmeye ihtiyaç duyulmaması için, kapasite tasarım kuralları kullanılması önemle tavsiye edilir.
b. Kolonların Güçlendirilmesi ( Mantolama )
Kapasitesi yetersiz bir kolonun taşıma kapasitesi kesit alanının büyütülmesiyle ve yeni boyuna donatılar ilave edilerek arttırılabilir. Buna karşılık kesme kuvveti dayanımı ve sünekliği, enine donatının sıklaştırılmasıyla gerçekleştirilir. Kolonun taşıma gücü çelik şeritler kullanılarak arttırılırsa da, yaygın olarak kullanılan yöntem kolonun mantolanmasıdır. Mantolama ile mevcut kolona, beton kesiti ve donatı eklenir. Mevcut ve yeni kesitin bütünleşmesini sağlamak için ara yüzün pürüzlendirilmesi gereklidir. Donatının ve betonun kolayca yerleşmesini sağlamak için, manto kalınlığı, tek(çift) etriye durumunda 150 mm (200 mm) den az olmamalıdır. Gerçekte de böyle bir manto kalınlığı kesitin kapasitesinin önemli ölçüde artmasına sebep olur. Manto uygulamasında beton kesit kalınlığının az olması sebebiyle mutlaka vibratör kullanılmalıdır. Uygulamadaki duruma göre kolon bir, iki, üç ve dört tarafından mantolanabilir. (Şekil 1) . Ancak, tüm çevreyi saran bir mantolama tercih edilmelidir. Bu suretle mevcut ve yeni beton arasında tam bir kuvvet iletişimi sağlanabilir. Dört tarafdan mantolamada yüz pürüzlendirilmesi genellikle yeterli olursa da, büyük etkiler söz konusu olduğunda beton örtü tabakasının kaldırılması uygun olur. Bir, iki ve üç taraflı mantolamada, mevcut kolonla manto kısmının bütünleşmesine özen gösterilmelidir. Bu amaçla mevcut kolonun boyuna donatısının ve etriyesinin meydana çıkarılarak, yeni etriyelerin bunlara doğrudan veya bir bağ parçası ile kaynaklanması gerekir.
